Destek Ol

• Anasayfa
• Büyük İslam İlmihali-Ömer Nasuhi Bilmen
• Cuma Hutbeleri
• Dosyalar
• Hayatus Sahabe
• Hayrat Vakfı Arabca Mushaf
• Kırık Manalı Kuran-ı Kerim
• Kütüb-ü Sitte
• Nasihatler
• Projeler
• Diyanet Meali
• 01-Fatiha Süresi Tefsiri
• 02-Bakara Süresi Tefsiri
• 03-Ali İmran Süresi Tefsiri

HABER ARA

-- Tüm Kategoriler -- Büyük İslam İlmihali-Ömer Nasuhi Bilmen Cuma Hutbeleri Dosyalar Hayatus Sahabe Hayrat Vakfı Arabca Mushaf Kırık Manalı Kuran-ı Kerim Kütüb-ü Sitte Nasihatler Projeler Diyanet Meali 01-Fatiha Süresi Tefsiri 02-Bakara Süresi Tefsiri 03-Ali İmran Süresi Tefsiri Gelişmiş Arama

- Hz. Ömer bir rahibin yanından geçerken (herhalde bu hadise Şam’a sefer yaptığı zaman olmuştur) durdu ve rahibi çağırdı. Ona “Bu müminlerin emiridir!” denilince rahib kilisesinden çıktı. Hz. Ömer, hastalanmış, benzi beti kaçmış, yorgun, dünyayı terketmiş bir kişi ile karşılaştı. Onu gördüğünde Hz. Ömer ağladı. Hz. Ömer’e onun hristiyan olduğunu, onun için niçin ağladığını hatırlatan bir kişiye “Bunu biliyorum. Fakat ona acıdım ve Cenabı Hakk’ın (Gaşiye suresinin 3-4.) ayetlerini hatırladım. Onun yorgunluğuna, bitkinliğine rağmen, ateşe girecek oluşuna acıdım” dedi.[1]

 
--------------------------------------------------------------------------------
 
[1] Beyhaki, İbn Munzir, Hakim (Ebu İmran el-Cüveni’den) Kenz’ul-Ummal, 1/175

Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe, Akçağ Yayınları: 1/49.

ANKET

Tüm Anketler